Dr Michał Tyszkowski ukończył studia na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego w roku 1991. W latach 1991-1996 pracował w Ogrodzie Roślin Leczniczych Akademii Medycznej we Wrocławiu. W tym okresie zajmował się głównie florą torfowisk w Polsce Północno-Wschodniej. W roku 1997 obronił pracę doktorską pod tytułem Szata Roślinna Torfowisk Pojeziornych w Puszczy Augustowskiej. Posiada w dorobku artykuły na temat rzadkich zbiorowisk roślinnych i ginących gatunków w Polsce Północno-Wschodniej oraz na Dolnym Śląsku. Obecnie jest prezesem firmy zajmującej się profesjonalnymi tłumaczeniami technicznymi i informatycznymi oraz twórcą specjalistycznego oprogramowania komputerowego, kontynuując w wolnym czasie zainteresowania botaniczne.

   Dr Renata Kurtyka jest absolwentką Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Obecnie jest adiunktem w Katedrze Fizjologii Roślin UŚ. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się przede wszystkim na zagadnieniach związanych z reakcją elektrofizjologiczną i wzrostową komórek roślinnych w warunkach stresu abiotycznego. Jest autorem lub współautorem publikacji naukowych dotyczących zagadnień związanych z badaniem aktywności kanałów jonowych i plazmolemowej pompy protonowej w warunkach stresu środowiskowego (Cd, Pb) oraz reakcji wzrostowej komórek roślinnych poddanych działaniu auksyn (IAA, IBA) oraz substancji wzrostowych (FC) w warunkach stresowych.
Dr Renata Kurtyka w latach 2000-2007 pełniła funkcję vice-przewodniczącej Oddziału Katowickiego Polskiego Towarzystwa Biofizycznego. Była członkiem komitetu organizacyjnego IV Ogólnopolskiego Sympozjum Błony Biologiczne oraz XI Zjazdu Polskiego Towarzystwa Biofizycznego.

   Dr hab. Beata Babczyńska-Sendek jest geobotanikiem. Pracuje w Katedrze Geobotaniki i Ochrony Przyrody Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jej główne zainteresowania naukowe dotyczą naturalnej i półnaturalnej roślinności nieleśnej, a zwłaszcza muraw kserotermicznych i zbiorowisk łąkowych z terenu Wyżyny Śląskiej oraz Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. W swoich badaniach zajmuje się ona głównie zróżnicowaniem oraz przemianami tej roślinności, a także problemami związanymi z jej skuteczną ochroną. Poza tym swoją uwagę kieruje również na inne cenne elementy szaty roślinnej regionu.
Jest autorką licznych publikacji naukowych z zakresu fitosocjologii, florystyki, ochrony przyrody, w tym monografii poświęconej kserotermicznym gatunkom oraz zbiorowiskom murawowym Wyżyny Śląskiej („Problemy fitogeograficzne i syntaksonomiczne kserotermów Wyżyny Śląskiej”). Ważniejsze publikacje jej autorstwa lub współautorstwa, które ukazały się ostatnio to:
  „Zbiorowiska łąkowe z Sesleria uliginosa w okolicach Włodowic koło Zawiercia (Wyżyna Śląsko-Krakowska)” – wspólnie z A. Barć
  „Mid-forest meadows of Mokrznia and Poręba Forest – an important feature of the Silesian Upland biodiversity” – wsp. z A. Henel
  „Significance of protection of the meadow and grassland communities for maintenance the floristic diversity in the area of the south-eastern Silesian Upland”,
  „Murawy kserotermiczne Płaskowyżu Twardowickiego (Wyżyna Śląska) – zróżnicowanie, walory i zagrożenia” – wsp. z R. Bulą i T. Nowak,
  „Xerothermic grasslands of Pilica surroundings – diversity, threats and directions of changes” – wsp. z A. Kloczkowską i A. Błońską.
Dr hab. Beata Babczyńska-Sendek jest wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, a aktualnie – członkiem Zarządu Oddziału Śląskiego PTB.
 

   Dr Andrzej Pasierbiński jest absolwentem Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W roku 2000 uzyskał stopień magistra biologii przygotowując pracę na temat szaty roślinnej wybranych zwałowisk pogórniczych w Katedrze Botaniki Systematycznej UŚ, a w 2004 roku obronił dysertację doktorską na temat flory terenów miejsko-przemysłowych GOP. W latach 2000-2005 był zatrudniony w Katedrze Botaniki Systematycznej UŚ na stanowisku asystenta, a od 2005 na stanowisku adiunkta.
Jego zainteresowania naukowe obejmują szeroki zakres zagadnień związanych z fitogeografią, a szczególnie czynnikami i zjawiskami regulującymi dawne i współczesne zasięgi roślin w Europie. Ostatnio przedmiotem jego zainteresowań stały się także metody i technologie umożliwiające stały monitoring szaty roślinnej na rozległych obszarach oraz metody matematyczne wykorzystywane w modelowaniu zjawisk makroekologicznych.
 

   Dr Barbara Osiadacz jest absolwentką Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W roku 2002 uzyskała stopień magistra biologii przygotowując pracę na temat dendroflory Bytomia w Katedrze Botaniki Systematycznej UŚ. W latach 2002-2007 była zatrudniona na stanowisku asystenta w Katedrze Zoologii UŚ. W 2007 roku obroniła dysertację doktorską na temat afidofauny Ojcowskiego Parku Narodowego w Katedrze Zoologii macierzystej uczelni. Od października 2008 roku zatrudniona na stanowisku adiunkta w Katedrze Entomologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.
Jest autorem lub współautorem publikacji naukowych dotyczących głównie problemów faunistyki mszyc. Posiada doświadczenie i wiedzę z zakresu ochrony przyrody dla celów praktyki ochrony środowiska.
Jej zainteresowania naukowe dotyczą bioróżnorodności siedlisk zagrożonych przekształceniami antropopresyjnymi, taksonomii Aphidomorpha oraz związków koewolucyjnych mszyc z roślinami żywicielskimi.
Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Polskiego Towarzystwa Entomologicznego, Śląskiego Towarzystwa Entomologicznego oraz Górnośląskiego Towarzystwa Przyrodniczego im. A. Czudka.
 

   Adam Rostański – doktor habilitowany nauk biologicznych, profesor Uniwersytetu Śląskiego, kierownik Pracowni Dokumentacji Botanicznej, zatrudniony w Zakładzie Botaniki Systematycznej, Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego. Autor kilkudziesięciu publikacji naukowych z zakresu florystyki, taksonomii i ekologii roślin oraz książek (m.in. „Spontaniczne kształtowanie się pokrywy roślinnej na zwałowiskach po górnictwie węgla kamiennego na Górnym Śląsku”) i broszur popularyzujących przyrodniczą wiedzę o regionie górnośląskim. Wieloletni członek Polskiego Towarzystwa Botanicznego i aktualnie członek Zarządu i przewodniczący Oddziału Śląskiego tegoż Towarzystwa.
Zainteresowania naukowe obejmują m.in. problematykę oddziaływania antropogenicznego na przemiany szaty roślinnej (zmienność mikroewolucyjna roślin, występowanie ekotypów wysoce tolerancyjnych na ekstremalne zanieczyszczenia metalami ciężkimi), chorologię gatunków roślin naczyniowych oraz zasoby rzadkich i chronionych roślin naczyniowych w regionie.

   Dr hab. Gabriela Woźniak biolog, absolwentka Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytetu Śląskiego. Aktualnie adiunkt w Katedrze Geobotaniki i Ochrony Przyrody.
Jej zainteresowania naukowe obejmują zagadnienia z bardzo różnorodnych dziedzin, które mieszczą się w nowoczesnej interdyscyplinarnej ekologii roślin. Są to opracowania z ekologii zbiorowisk, synantropizacji, inwazji, dynamiki roślinności i ochrony przyrody. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się przede wszystkim na zagadnieniach związanych z procesami ekologicznymi zachodzącymi na obszarach zmienionych w wyniku działalności człowieka ze szczególnym uwzględnieniem terenów poprzemysłowych.
W ostatnim czasie prowadzone przez nią badania skupione były na poznaniu wzorców rozwoju roślinności na siedliskach przekształconych i ukształtowanych przez człowieka. Zaowocowały one powstaniem obszernej monografii pt ”Zróżnicowanie roślinności na zwałach pogóniczych Górnego Śląska”. Jej główne zainteresowania koncentrują się na poznaniu przebiegu sukcesji na terenach poprzemysłowych. W rezultacie wielorakiej działalności naukowej sformułowała fundamentalne pytania, a właściwie program badawczy – czy przebieg rozwoju roślinności na terenach ukształtowanych przez człowieka różni się od przebiegu tego procesu na siedliskach naturalnych i półnaturalnych. Wyniki jej badań potwierdziły tezę o uniwersalności przebiegów procesów ekologicznych i dużych zdolnościach adaptacyjnych roślin.
Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego oraz International Association of Vegetation Science.

   Dr Tim Langdon did a PhD on Aspergillus genetics at the University of Essex, Colchester, after his undergraduate degree at Nottingham (Biochemistry and Genetics). He worked at Leeds, Liverpool and London on lower lifeforms (microbes, undergraduate teaching and fungi, respectively) before moving to Aberystwyth in 1994 to work on rye B chromosome molecular genetics. Since then he has worked here on grass and cereal genome organisation and associated areas (eg from transgenics for cell wall modification to marker development for oat breeding).
His current interests are in Avena genomics, and in the role of hybridisation in grass genome evolution. In both these areas he attempts to use mobile elements as tools and Brachypodium as a model.

    Curriculum Vitae of Dr. Khatere Emadzade

    Dr inż.arch. Krzysztof M.Rostański, urodzony w 1965 roku we Wrocławiu – absolwent, a obecnie adiunkt na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej w Katedrze Urbanistyki i Planowania Przestrzennego. Prowadzi równolegle samodzielną działalność projektową w ramach własnej firmy o nazwie: HORTUS Pracownia Architektoniczno-Urbanistyczna i Twórczości Artystycznej. W 1990 ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej. W 1996 r. obronił pracę doktorską pt.: Przekształcanie zieleni zwartej zabudowy mieszkaniowej w miastach przemysłowych Górnego Śląska, na przykładzie miasta Katowic, z wykorzystaniem komputerowej metody doboru dendroflory. Posiada uprawnienia projektowe z zakresu konserwacji zieleni zabytkowej. Autor 50 publikacji naukowych i 5 popularnych. Autor 93 projektów i opracowań z zakresu architektury krajobrazu w tym: 5 dotyczących waloryzacji i ekspertyz krajobrazowych i przyrodniczych; rewaloryzacji 11 parków zabytkowych, 6 innych parków; 8 projektów nowych parków; projektów zieleni dla 4 cmentarzy; projektów przebudowy zieleni dla 3 osiedli w Katowicach i 1 w Gliwicach oraz szeregu ulic w Siemianowicach Śl., Sosnowcu i Zabrzu; projektu koncepcyjnego Śląskiego Ogrodu Botanicznego w Mikołowie; projektu koncepcyjnego Leśnego Ogrodu Botanicznego w Żorach; projektu szkolnego ogrodu botanicznego na terenie Szkoły Nr 42 w Zabrzu; projektu Zadrzewień Ochronnych wokół Kromołowa; szeregu pomniejszych prac projektowych i inwentaryzacyjnych. Autor dwóch wersji programu komputerowego: „HORTUS, Katalog drzew, krzewów i pnączy dla projektantów terenów zieleni.” z roku 1994 i 2002 obsługiwanego przez stronę internetową www.hortus.gliwice.pl. Współautor strony internetowej będącej bazą danych o roślinach ozdobnych - www.ibro.pl. Uczestnik 58 konferencji naukowych z zakresu architektury krajobrazu.
1992 Nagroda zespołowa II stopnia, Rektora Politechniki Śląskiej;
1994 Nagroda zespołowa, SARP o/Katowice;
1994 Nagroda indywidualna II stopnia, Rektora Politechniki Śląskiej,
2004 Wyróżnienie Śląskiego Oddziału SARP dla promotora w konkursie na najlepszy dyplom roku 2004 dla studentki Magdaleny Listoś;
2007 Nominacja do nagrody Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach w kategorii „Projekty i programy”;
2009 Wyróżnienie Marszałka Województwa Śląskiego na Najlepszą Przestrzeń Publiczną Województwa Śląskiego dla Krzysztofa Rostańskiego i Lechosława Rostańskiego za projekt Renowacji zieleńca oraz terenów wokół Kościoła Parafialnego w Zabrzu Kończycach.
2009 Promotorstwo pracy nagrodzonej Nagrodą Główną Marszałka Województwa Śląskiego w konkursie na najlepszą pracę dyplomową z zakresu urbanistyki i planowania przestrzennego w roku 2009 dla studentki Ady Kołodziejczyk.
Autor skierowanej do druku książki:„Natura modelowana, elementy naturalistyczne w kompozycji urbanistycznej”.

    Dr Monika Jędrzejczyk-Korycińska jest absolwentką Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego. W latach 2002–2005 była zatrudniona w Pracowni Dokumentacji Botanicznej w Chorzowie. Aktualnie jest adiunktem w Zakładzie Botaniki Systematycznej.
   Od wielu lat Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień związanych z obszarami poprzemysłowymi, szczególnie terenami galmanowymi. Zajmuje się również biologią, taksonomią i chorologią rodzaju Viola oraz zagadnieniem metalotolerancji u roślin. Współpracuje w tych dziedzinach z naukowcami z innych ośrodków zajmującymi się tą tematyką. W 2008 roku została powołana jako ekspert ds. siedlisk galmanowych do Wojewódzkiego Zespołu Specjalistycznego w ramach NATURA 2000.
   Ponadto od wielu lat pasjonuje się fotografiką, jest laureatką III Biennale Fotograficznego Uniwersytetu Śląskiego „NAUKA – ŚWIAT BEZ GRANIC”. Jest członkiem i sekretarzem Polskiego Towarzystwa Botanicznego.

   Dr Teresa Nowak jest absolwentką Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego. Od 1989 roku jest zatrudniona w Zakładzie Botaniki Systematycznej na tym wydziale.
   Prowadzi badania nad zróżnicowaniem i dynamiką flor lokalnych , zwłaszcza na obszarze Wyżyny Śląskiej. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się jednak aktualnie wokół problemu zróżnicowania taksonomicznego i zmienności morfologicznej przedstawicieli podrodzaju Jacea, rodzaju Centaurea w Polsce. Zajmuje się również zagadnieniami dotyczącymi ochrony przyrody. Od wielu lat prowadzi monitoring populacji rzadkiego w Polsce gatunku Euphorbia epithymoides i jest współautorką opracowania dla tego gatunku, które zostało zamieszczonego w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin. Poza tym jest autorką lub współautorką ok. 50 publikacji naukowych.
   W 2008 roku została powołana jako ekspert ds. wybranych gatunków wskaźnikowych (Cypripedium calceolus i Liparis loeselii) w wyznaczaniu obszarów NATURA 2000 do Wojewódzkiego Zespołu Specjalistycznego.
   Zajmuje się również popularyzacją wiedzy przyrodniczej.

    Mirosław Syniawa (ur. w 1958 r. w Chorzowie) z wykształcenia chemik, od 24 lat związany jest zawodowo z branżą energetyczną.
Jego zainteresowania obejmują historię nauk przyrodniczych na Śląsku. Opublikował m.in.:
- w roku 2006 I tom "Biograficznego słownika przyrodników śląskich" (300 biogramów),
- 30 szkiców biograficznych w kwartalniku "Przyroda Górnego Śląska",
- hasła w I tomie nowej edycji "Chorzowskiego słownika biograficznego" (Chorzów 2007).

Ponadto zainteresowania autora obejmują językoznawstwo (szczególnie mowę śląską). Jest współzałożycielem i aktywnym członkiem Towarzystwa Kultywowania i Promowania Śląskiej Mowy PRO LOQUELA SILESIANA, współautorem pierwszego śląskiego elementarza, autorem felietonów "Pisać po naszymu" w "Jaskółce Śląskiej" oraz tłumaczem poezji Yeatsa, Mistrala, Borgesa, Eichendorffa, Merrimana, Leona-Portilli i in. na śląską mowę.

    Jerzy Zygmunt, znany w kręgach podróżniczych jako „Imon”, jest biologiem z wykształcenia; podróżnikiem, speleologiem, alpinistą z zamiłowania.
    W roku 1978 ukończył studia biologiczne na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego, gdzie później rozpoczął pracę zawodową. Nie związał się jednak z macierzystą Uczelnią na stałe. „Niespokojny duch”, żądza przygód i rozwój zainteresowań alpinistyczno-speleologicznych spowodowały, że do dziś najczęściej spotkać Go można nie w kraju, ale w różnych, interesujących zakątkach Świata.
   W trakcie wypraw eksploracyjnych i sportowych zwiedził nie tylko Europę od Półwyspu Iberyjskiego po Bałkany i od Półwyspu Apenińskiego po Spitsbergen. W zakresie Jego działalności podróżniczo-eksploracyjnej były m.in.: Turcja, Uzbekistan, Wietnam, Meksyk, Papua, Chile (Patagonia, Wyspa Wielkanocna), Tunezja (Atlas), Ukraina (Krym), Rosja (Ural – tajga), Ekwador (Selva Amazonia – Rio Napo), Indie (Megalaja), Bangla Desh (delta Gangesu), Tunezja (Sahara) i Mongolia (Step Wschodni).
   W zakresie zainteresowań Pana Jerzego Zygmunta znajdują się także nauki stosowane, w tym prace nt. waloryzacji przyrodniczych oraz ekspertyzy przyrodnicze. Jest on także świetnym ilustratorem, a jego ilustracje zdobią szereg poważnych wydawnictw naukowych- krajowych i zagranicznych.
   Jerzy Zygmunt jest m.in. autorem książki „Dno”, opisującej jego doświadczenia speleologiczne.
 

Dr Anna Orczewska jest absolwentką Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytetu Śląskiego. Aktualnie jest adiunktem w Katedrze Ekologii. Od wielu lat Jej zainteresowania naukowe koncentrują się na procesie odtwarzania się lasów na gruntach porolnych, ich kolonizacji przez rośliny leśne oraz na roli w tym procesie tzw. gatunków starych lasów. Współpracuje w tej dziedzinie z innymi naukowcami europejskimi zajmującymi się tą tematyką. Ponadto od wielu lat pasjonuje się fotografiką, a swoje zdjęcia publikowała m.in. w Przyrodzie Polskiej, Aurze, Poznaj Świat oraz w magazynie Foto. Jest też członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Plantlife Organization oraz Polskiej Asocjacji Ekologii Krajobrazu.
Film „Olszynowe Uroczyska”, nakręcony wiosną i latem 2010 roku, jest efektem jej współpracy z Piotrem Garbarczykiem, dziennikarzem i filmowcem ze środowiska warszawskiego, będącego autorem zdjęć. Film został wyróżniony na 27 Międzynarodowym Festiwalu Filmowym „Agrofilm” w Nitrze, na Słowacji, w październiku tego roku.
 

Dr Edyta Sierka, biolog, absolwentka Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytetu Śląskiego. Aktualnie adiunkt w Katedrze Geobotaniki i Ochrony Przyrody.
Jej zainteresowania naukowe koncentrują się przede wszystkim na zagadnieniach związanych z przekształcaniem zbiorowisk leśnych, a także dotyczą przyczyn i skutków ekspansji rodzimych gatunków roślin – modelowy gatunek Carex brizoides.
Zajmuje się również problematyką wykorzystania zależności biologicznych w zarządzaniu środowiskiem.
Współpracuje z Uniwersytetem Technicznym w Ostrawie w zakresie rekultywacji biologicznej zbiorników powstałych w nieckach osiadań.
Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Komisji Ochrony Środowiska i Utylizacji Odpadów PAN oraz audytorem systemu zarządzania środowiskowego ISO 14001 i 9001.
 

Mirosław Syniawa (ur. w 1958 r. w Chorzowie) z wykształcenia chemik, od 24 lat związany jest zawodowo z branżą energetyczną.
Jego zainteresowania obejmują historię nauk przyrodniczych na Śląsku. Opublikował m.in.:
- w roku 2006 I tom "Biograficznego słownika przyrodników śląskich" (300 biogramów),
- 30 szkiców biograficznych w kwartalniku "Przyroda Górnego Śląska",
- hasła w I tomie nowej edycji "Chorzowskiego słownika biograficznego" (Chorzów 2007).

Ponadto zainteresowania autora obejmują językoznawstwo (szczególnie mowę śląską). Jest współzałożycielem i aktywnym członkiem Towarzystwa Kultywowania i Promowania Śląskiej Mowy PRO LOQUELA SILESIANA, współautorem pierwszego śląskiego elementarza, autorem felietonów "Pisać po naszymu" w "Jaskółce Śląskiej" oraz tłumaczem poezji Yeatsa, Mistrala, Borgesa, Eichendorffa, Merrimana, Leona-Portilli i in. na śląską mowę.
 

Dr Beata Węgrzynek jest absolwentką Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego. W latach 1995-1999 odbywała studia doktoranckie w tejże uczelni. 2000 roku uzyskała stopień doktora nauk biologicznych na podstawie rozprawy doktorskiej pracy pt. "Roślinność segetalna Wyżyny Śląskiej" wykonanej pod kierunkiem prof. dr hab. Krzysztofa Rostańskiego. Od 1998 jest zatrudniona w Zakładzie Botaniki Systematycznej UŚ, do 2000 roku na stanowisku asystenta, obecnie adiunkta. Jej zainteresowania naukowe skupiają się na problemach przemian flory i roślinności chwastów polnych, szczególnie dobrze uwidaczniających się w dobie nowoczesnej agrotechniki (gatunki i zbiorowiska ginące, znaczenie ochrony bioróżnorodności agrofitocenoz, chwasty ekspansywne). Badania dotyczą także szerzej pojętej florystyki, fitogeografii, ochrony gatunkowej rośin oraz zjawiska inwazji gatunków roślinnych.
 

PROBLEMATYKA BADAWCZA
• Geografia, ekologia i taksonomia wątrobowców Polski
• Fitosocjologia i florystyka roślin naczyniowych południowej Polski
  (Beskidy Zachodnie, Wyżyna Śląska, Wyżyna Krakowsko-
   Częstochowska)
• Metody ochrony szaty roślinnej

PUBLIKACJE
149 prac opublikowanych, w tym 4 monografie i rozdziały w monografiach, 51 oryginalnych artykułów naukowych, 43 wydawnictwa zielnikowe, 14 książek i rozdziałów w książkach.

TYTUŁ ZAWODOWY I STOPNIE NAUKOWE
Praca magisterska (1981) na temat „Roślinność rezerwatów województwa częstochowskiego” pod kier. prof. dr hab. F. Celińskiego w Katedrze Geobotaniki i Ochrony Przyrody (Uniwersytet Śląski);
Doktorat (1989): „Wątrobowce zachodniej części Beskidu Żywieckiego – rozmieszczenie i ekologia”, pod kier. prof. dr J. Szweykowskiego na Wydziale Biologii (Uniwersytet im. A.Mickiewicza w Poznaniu);
Habilitacja: „Distribution patterns of liverworts in natural forest communities”, kolokwium w 2003 na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi (Uniwersytet M.Curie-Skłodowskiej w Lublinie);
recenzenci: prof. dr hab. Kazimierz Karczmarz (UMCS Lublin),
prof. dr hab. Ryszard Ochyra (Instytut Botaniki PAN Kraków),
prof. dr hab. Wiesław Fałtynowicz (Uniwersytet Wrocławski);
uzyskany stopień naukowy: doktor habilitowany nauk biologicznych w zakresie biologii.

PRACA ZAWODOWA
1980-1982 – Wydział Biologii i Ochrony Środowiska (Uniwersytet Śląski)
1882-1995 – Wydział Farmaceutyczny i Oddział Analityki Medycznej w Sosnowcu (Śląska Akademia Medyczna)
1995-2001 – Wydział Inżynierii Włókienniczej i Ochrony Środowiska (Politechnika Łódzka Filia w Bielsku-Białej)
od 2001 – Wydział Nauk o Materiałach i Środowisku (Akademia Techniczno-Humanistyczna w Bielsku-Białej)
od 2005 r. – profesor nadzwyczajny ATH.

PEŁNIONE FUNKCJE I CZŁONKOWSTWO W RADACH, KOMISJACH
• Prorektor ds. Studenckich i Kształcenia Akademii Techniczno-
  Humanistycznej w Bielsku-Białej.
• Dyrektor Instytutu Ochrony i Inżynierii Środowiska na Wydziale
   Nauk o Materiałach i Środowisku ATH i jednocześnie Kierownik
   Zakładu Zrównoważonego Rozwoju Obszarów Górskich w tym
   instytucie,
• Członek Rady Naukowej Instytutu Botaniki im.W.Szafera PAN
   w Krakowie.
• Członek Komitetu Botaniki PAN.
• Członek Komisji Utylizacji Odpadów i Ochrony Środowiska Oddziału
   PAN w Katowicach.
• Członek Rady Redakcyjnej Fragmenta Floristica et Geobotanica
   Polonica.
• Członek Komisji Akredytacyjnej Uczelni Technicznych
 

dr hab. Sławomir Sokół
Katedra Biosystematyki, Wydział Przyrodniczo-Techniczny, Uniwersytet Opolski
Studia magisterskie (1978) i doktorat (1984) - Wydział Biologii i Ochrony Środowiska, Uniwersytet Śląski
Habilitacja: Instytut Ekologii Polskiej Akademii Nauk w Dziekanowie Leśnym k. Warszawy, nauki biologiczne, biologia, (2002).
Funkcje pełnione na Uczelni: p. o. kierownika (2000-2002), kierownik Zakładu Botaniki w Katedrze Biosystematyki do 2005 r.
Zainteresowania naukowe: taksonomia Macromycetes; ekologia grzybów kapeluszowych makroregionu południowego kraju; mikrostruktury (= struktury mikroskopowe) wybranych gatunków macromycetes ze szczególnym uwzględnieniem gatunków z rodzaju Ganoderma; flora i ekologia roślin naczyniowych Śląska Opolskiego oraz regionów ościennych.
Charakterystyka osiągnięć w zakresie dorobku naukowego:
- Upowszechnianie wyników badań lichenoindykacyjnych dotyczących wpływu szczególnie niebezpiecznych emitorów Górnośląskiego Okręgu;
- Szereg publikacji dotyczy zagadnień sozologii górnośląskich rezerwatów. Publikacje podkreślają wpływ przemysłu na degradację zbiorowisk leśnych i popularyzują zagadnienia ochrony flory Śląska;
- Podejmowanie zagadnienia zastosowań cech morfologicznych, w tym cech nasion i różnopostaciowości ziaren pyłku, w systematyce gatunków wiesiołka z podsekcji Oenothera (Onagraceae);
- Studia monograficzne dotyczące grzybów nadrzewnych w zakresie ekologii, taksonomii, chorologii i morfologii interesujących grup grzybów - macromycetes. Dwudziestoletnie badania nad europejskimi gatunkami z rodzaju lakownica (Ganoderma, Ganodermataceae, Basidiomycota); zaowocowały przedstawieniem taksonomii, ekologii i rozmieszczenia krajowych i europejskich lakownic (rozprawa habilitacyjna).
Dorobek naukowy: 43 publikacje naukowe i wydawnictwa książkowe (w tej liczbie mieszczą się: 1 artykuł w czasopiśmie z tzw. Listy Filadelfijskiej i 3 monografie książkowe; wydawnictwo książkowe; atlas popularno-naukowy; 19 artykułów popularno-naukowych; 14 innych publikacji; komunikaty w materiałach konferencyjnych (4) i recenzje wydawnictw książkowych (10); ok. 14 sprawozdań; w ramach tzw. badań węzłowych (lata 70.-80.) oraz (8) sprawozdania z badań statutowych).
 

     Dr hab. Paweł Kwiatkowski jest absolwentem kierunku Biologia, Wydziału Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Tytuł doktora nauk biologicznych uzyskał w 1996 roku w Instytucie Botaniki PAN w Krakowie na podstawie rozprawy „Zbiorowiska leśne wschodniej części Pogórza Kaczawskiego” wykonanej pod kierunkiem Prof. dr hab. Jerzego Fabiszewskiego. Stopień doktora habilitowanego nauk biologicznych otrzymał w 2009 roku na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach na podstawie rozprawy pt „Current State, Separateness and Dynamics of Vascular Flora of the Góry Kaczawskie (Kaczawa Mountains) and Pogórze Kaczawskie (Kaczawa Plateau)”.
     Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół wielodyscyplinarnych zagadnień geobotanicznych Polski południowo-zachodniej, przede wszystkim obszarów górskich. Należą do nich m.in.: zróżnicowanie syntaksonomiczne zbiorowisk leśnych Sudetów, analiza fitosocjologiczna wysokogórskich i endemicznych zespołów Karkonoszy, subatlantyckie murawy psammofilne i wrzosowiska Borów Dolnośląskich, a także rozmieszczenie, zasoby populacyjne i skala fitocenotyczna wybranych rzadkich i wymierających gatunków flory naczyniowej Polski oraz odrębność fitogeograficzna.
     Dr hab. Paweł Kwiatkowski jest autorem lub współautorem 122 publikacje z zakresu fitosocjologii, florystyki, fitogeografii oraz ochrony szaty roślinnej.
 

     Dr hab. Adam Stebel w latach 1985-1990 studiował na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Studia zakończył obroną pracy magisterskiej pt. „Zróżnicowanie fitosocjologiczne lasów środkowej części Beskidu Małego”, wykonaną pod kierunkiem doc. dr hab. Tadeusza Kimsy w Katedrze Geobotaniki i Ochrony Przyrody.
Od 1990 roku pracował na stanowisku młodszego asystenta w Katedrze i Zakładzie Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, a od 1991 roku został zatrudniony na etacie asystenta.
W 1995 roku otrzymał stopień doktora nauk biologicznych na podstawie rozprawy doktorskiej pt. „Mszaki Płaskowyżu Rybnickiego i jego obrzeży wobec antropopresji”, którą wykonał pod kierunkiem prof. dra hab. Krzysztofa Jędrzejki. W czasie został także zatrudniony na stanowisku adiunkta w Katedrze i Zakładzie Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa.
W 2006 roku opublikował rozprawę habilitacyjną pt. „The mosses of the Beskidy Zachodnie as a paradigm of biological and environmental changes in the flora of the Polish Western Carpathians”, a w 2008 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk biologicznych na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Od 2008 roku zatrudniony jest na stanowisku adiunkta habilitowanego w Katedrze i Zakładzie Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.
Badania dr hab. Adama Stebla koncentrują się wokół następujących tematów: ekologia, taksonomia, ochrona, florystyka i chorologia mszaków, florystyka i chorologia roślin naczyniowych ze szczególnym uwzględnieniem gatunków leczniczych oraz fitosocjologia ze szczególnym uwzględnieniem zbiorowisk torfowiskowych.
 

     Dr hab. Andrzej Urbisz jest adiunktem w Zakładzie Botaniki Systematycznej Uniwersytetu Śląskiego. Jego zainteresowania naukowe dotyczą głównie florystyki, fitogeografii (Płaskowyż Rybnicki, Wyżyna Krakowsko-Częstochowska), ochrony przyrody oraz wpływu antropopresji na szatę roślinną.
Rozprawę doktorską pt.: „Flora naczyniowa Płaskowyżu Rybnickiego na tle antropogenicznych przemian tego obszaru” obronił w 1996r a rozprawę habilitacyjną zatytułowaną „Różnorodność i rozmieszczenie roślin naczyniowych, jako podstawa regionalizacji geobotanicznej Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej” w 2009.
Obecnie jest autorem lub współautorem ponad 70 publikacji naukowych (w tym 4 monografii).
 

     Paweł Wąsowicz jest doktorantem w Zakładzie Botaniki Systematycznej, gdzie pod kierunkiem dr hab. Adama Rostańskiego przygotowuje pracę doktorską pt. „Filogeografia sudeckich populacji Arabidopsis halleri”.
Interesuje się taksonomią, filogeografią oraz geografią roślin a także problemami związanymi z wpływem metali ciężkich na rośliny.
W swoim dorobku ma publikacje naukowe i popularnonaukowe. Wyniki swych badań prezentował na licznych konferencjach naukowych w kraju i za granicą.
Dzięki uczestnictwu w międzynarodowym projekcie badawczym realizowanym we współpracy z Laboratoire de Génétique et Evolution des Populations Végétales (Uniwersytet w Lille, Francja) doskonali swój warsztat naukowy na corocznych stażach odbywanych w tym laboratorium.
Jest członkiem zwyczajnym trzech towarzystw naukowych: Polskiego Towarzystwa Botanicznego, International Asscociation for Plant Taxonomy oraz International Organization of Plant Biosystematists a także stypendystą projektu UPGOW wspierającego młodych naukowców prowadzących badania w dziedzinach szczególnie istotnych dla rozwoju gospodarki.
 

     Ewa Przedpełska jest doktorantką na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Interesuje się ekotoksykologią oraz fizjologią roślin. Jej badania dotyczą obecnie roli jaką akwaporyny odgrywają w reakcji komórek roślinnych na metale ciężkie.
   W swoim dorobku naukowym ma 8 publikacji z czego trzy to oryginalne prace badawcze opublikowane w czasopismach z Listy Filadelfijskie.
   Warsztat naukowy doskonaliła na stypendiach naukowych m.in. w École Nationale de Chimie, Physique et Biologie w Paryżu oraz na Uniwerystecie w Bayreuth.
   Wyniki swych badań prezentowała na licznych krajowych i międzynarodowych konferencjach naukowych.
   Pracę doktorską przygotowuje pod kierunkiem prof. dr hab. Małgorzaty Wierzbickiej.
 

     Dr Agnieszka Brąszewska-Zalewska jest absolwentem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, gdzie na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska w październiku 2008 roku uzyskała stopień doktora nauk biologicznych. Obecnie pracuje jako asystent w Katedrze Anatomii i Cytologii Roślin.
Jej zainteresowania badawcze związane są z zagadnieniami modyfikacji epigenetycznych u roślin i ich wpływu na strukturę chromatyny. Prowadzi badania na diploidalnych i allotetraploidalnych gatunkach z rodzaju Brassica.
Wyniki pracy doktorskiej prezentowane były na 3 konferencjach międzynarodowych, obecnie w przygotowaniu jest, oparta na nich publikacja.
 

     Dr hab. Beata Babczyńska-Sendek jest geobotanikiem. Pracuje w Katedrze Geobotaniki i Ochrony Przyrody Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jej główne zainteresowania naukowe dotyczą roślinności naturalnej i półnaturalnej, a zwłaszcza muraw kserotermicznych i zbiorowisk łąkowych z terenu Wyżyny Śląskiej i Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. W swoich badaniach zajmuje się ona głównie zróżnicowaniem oraz przemianami tej roślinności, a także problemami związanymi z jej skuteczną ochroną.
 

     Dr Paweł Kapusta jest adiunktem w Zakładzie Ekologii Instytutu Botaniki im. W. Szafera PAN w Krakowie. Tytuł doktora nauk biologicznych uzyskał w 2007 roku na Wydziale Biologii i Nauki o Ziemi na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jest ekologiem, a jego główne zainteresowania badawcze związane są z następującymi zagadnieniami: wpływ czynników antropogenicznych na funkcjonowanie ekosystemów, zależność procesów ekologicznych od skali przestrzennej i heterogeniczności przestrzeni, różnorodność biotyczna a funkcjonowanie ekosystemu oraz ekologia gleb leśnych.
   Wybrane publikacje dr P.Kapusty.
 

     Dr Jagna Karcz ukończyła studia biologiczne na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego. Specjalizowała się w Katedrze Histologii i Embriologii Zwierząt, a następnie w Katedrze Anatomii i Cytologii Roślin, gdzie prowadziła badania nad embriologią różnych ekotypów i mutantów Arabidopsis thaliana z wykorzystaniem technik mikroskopii elektronowej.
Obecnie prowadzi Pracownię Mikroskopii Elektronowej Skaningowej na Wydziale Biologii UŚl. Zajmuje się opracowaniem i zastosowaniem metod mikroskopii skaningowej w badaniach obiektów biologicznych (roślinnych i zwierzęcych), zwłaszcza w analizie struktur powierzchniowych epidermy roślin podatnych na działanie czynników środowiska. Jest również jednym z nielicznych w kraju specjalistów w zakresie karpologii. W tej dziedzinie opracowała budowę, rozwój i histochemię nasion i owoców wybranych taksonów z rodzin: Valerianaceae, Apiaceae, Brassicaceae, Onagraceae i Chenopodiaceae oraz określiła znaczenie tych struktur w taksonomii i filogenezie roślin. W ramach współpracy z innymi jednostkami naukowymi (Uniwersytet Jagielloński, Śląski Uniwersytet Medyczny, Politechnika Śląska, SGGW) prowadzi badania w zakresie oceny mikrostrukturalnej powierzchni oraz budowy wewnętrznej organów roślinnych oraz obiektów materiałowych nieznanego pochodzenia.
Jest autorem i współautorem około 25 publikacji i 30 komunikatów na konferencjach naukowych. Oprócz pracy zawodowej bierze czynny udział w upowszechnianiu wiedzy botanicznej w zakresie nowoczesnej mikroskopii elektronowej i analizy obrazu w ramach licznych wykładów i referatów (warsztaty naukowe, olimpiady, koła naukowe, spotkania z młodzieżą).
 

     Dr Włodzimierz Łukasik jest absolwentem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, gdzie na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska w roku 1982 uzyskał stopień magistra biologii, a w roku 1992 stopień doktor nauk biologicznych.
W latach 1980–1982 pracował w Katedrze Ekologii Roślin Uniwersytetu Śląskiego.
W latach 1982-1984 pracował w Instytucie Podstaw Inżynierii Środowiska w Zabrzu jako asystent. W latach 1984 – 1991 podjął pracę w Katedrze Ekologii Roślin Uniwersytetu Śląskiego jako asystent, a następnie starszy asystent.
W latach 1991-1993 pracował w firmie KarboLabor jako specjalista do spraw ochrony środowiska. Od roku 1993 do chwili obecnej pracuje w Instytucie Ekologii Terenów Uprzemysłowionych w Katowicach, w Zakładzie Monitoringu Zintegrowanego.
Zainteresowania zawodowe
- monitoring zintegrowany ekosystemów leśnych (badania zlewniowe)
- ocena oddziaływania na środowisko
- projektowania systemów monitoringowych wokół dużych zakładów
  przemysłowych
- ekofizjologiczne reakcje drzew na przemysłowe zanieczyszczenia
  powietrza
- reakcje ekosystemów na zanieczyszczenia metalami
- skutki gospodarki leśnej w ekosystemach lasów górskich
Jest autorem ponad 30 Ocen Oddziaływania na Środowiska (OOS).
Brał udział w sporządzaniu planów przestrzennego zagospodarowania
6 gmin /w tym trzech górskich (Rajcza, Milówka i Istebna).
Dr Włodzimierz Łukasik jest autorem i współautorem ok. 40 publikacji naukowych. Był wykonawcą projektów w ramach 5 PR CARBOMONT, 5 PR WELCAME oraz jest uczestnikiem Alter-Net 6 PR.

Od 2000 roku prowadzi samodzielne badania procesów erozyjnych na obszarach górskich. Badania te prowadzone są w rejonie Babiej Góry a od 2005 roku również w Beskidzie Śląskim. Wyniki tych prac prezentowane były – jako postery – na 5 konferencjach – w tym 3 międzynarodowych oraz przygotowano na ich podstawie dwie publikacje naukowe (w druku).
 

     Mgr Aneta Słomka jest absolwentką Wydziału Biologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uzyskała w roku 2004 tytuł magistra, specjalizując się w Zakładzie Cytologii i Embriologii Roślin Instytutu Botaniki UJ. Tu także aktualnie finalizuje studia doktoranckie i rozwija swoje zainteresowania naukowe nad zagadnieniami ewolucji roślin w warunkach skażonego środowiska i biosystematyki roślin.
 

     Dr Bartosz J. Płachno ukończył studia biologiczne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalizował się
w Zakładzie Cytologii i Embriologii Roślin Instytutu Botaniki UJ, gdzie prowadził badania nad embriologią Utricularia vulgaris i wykonał pracę magisterską pod tytułem „Embriologia przedstawicieli sekcji Calpidisca: Utricularia livida E. Meyer, Utricularia sandersonii Oliver (Lentibulariaceae)” pod kierunkiem dr hab. Andrzeja Jankuna. W 2002 roku rozpoczął studia doktoranckie w Środowiskowym Studium Doktoranckim przy wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UJ pod opieką naukową dr hab. Andrzeja Jankuna. Pracę doktorską obronił we wrześniu 2006 roku. Od października 2006 roku jest zatrudniony w Zakładzie Cytologii i Embriologii Roślin UJ. Zainteresowania badawcze dotyczą głównie cytologii i embriologii roślin,
a w szczególności ultrastruktury struktur wydzielniczych w pułapkach różnych grup roślin mięsożernych. Przy współpracy z Prof. dr hab. Konradem Wołowskim (PAN Kraków) autor prowadzi badania pułapek roślin mięsożernych jako środowiska życia glonów.
   Aktualnie Dr Bartosz Płachno koncentruje swoje zainteresowania badawcze na ewolucji struktury nektarników u przedstawicieli rodziny Sarraceniaceae [pierwsze wyniki – analiza ultrastruktury nektarników u mięsożernej Heliamphora folliculata, gatunku endemicznego dla gór “Los Testigos” w Wenezueli, zostały właśnie opublikowane (Płachno, Świątek i Wistuba, 2007)]. Analizuje, także ultrastrukturę osmoforów u przedstawicieli Stapeliinae (Asclepiadoideae-Ceropegieae) oraz kontynuuje badania embriologiczne nad rodziną Lentibulariaceae.
Dr Płachno jest członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego
(zastępca sekretarza Oddziału Krakowskiego), oraz należy do International Carnivorous Plant Society.